پیش از هر چیز باید گفت ، فرهنگ چند هزار ساله ی ما به قدری غنی است که هیچ نیازی به این جشن ها و عید های غیر ایرانی نداریم . کریسمس ، روز زایش میتراست . ولنتاین ، ۲۹ بهمن دقیقا سپندارمزگان ایرانی هاست و روز زایش و زن نیز هست . یعنی چند هزار سال پیش ما ایرانی ها در روزی که هم اکنون ۲۹ بهمن می باشد ، برای زنان جشن می گرفتیم . اما چرا همه ی اینها را فراموش کرده ایم.

        حقوقی که فمنیست ها امروز به دنبال آن می گردند ، ما چند هزار سال پیش در ایران داشتیم . باورنکردنیست نه؟چه بودیم و چه شدیم.این را برای دوستانی که به این وبلاگ می آیند می نویسیم ،  به فرهنگ خودمان برگشتن را آغاز کنیم ، با خواندن کتاب هایی که در مورد فرهنگ ایرانیان باستان ( پدران و مادران ما ) نوشته شده ، می توانیم کمی خود را بیابیم که این همان میهن پرستی واقعیست.

        نکته ی جالبی که برخوردیم این گونه بود که ، ما بر اساس آداب ایرانیا که جشن ها را به یکدیگر شادباش می گن ، به یک هنرمند ایرانی که در یک محیط باز زندگی می کنه ، سپندارمزگان را شادباش گفتیم . و او اینگونه پاسخ داد :« شما چرا انقدر قهقرایی هستید و چرا انقدر از اروپایی ها لجتون میگیره و همه چیزو به تاریخ ایران که تموم شده و امروز ارزشی نداره ربط می دید !» و حرفهای بی سر و ته بیشتر که میشه حدس زد.این هنرمند با این حرفها نشان داد که حتی نمی دونه اولین کسی که دستگاه های موسیقی رو در دنیا به وجود آورد باربد ،موسیقی دان دربار خسرو پرویز  بود. و جالب تر اینکه این آقا در مورد بخشی از موسیقی سنتی ایران کتاب هم نوشته.

این را گفتیم تا بگیم صد افسوس بین ما ایرانی ها افراد اینگونه کم نیست و هیچ ربطی به سواد نداره ، فقط به یک چیز ربط داره و آنهم خرد و وجدان.

خواهش می کنیم این چند خط را بخوانید ، اگر تا امروز نخوانده اید.

این را کشف سنگ‌نبشته‌های گلی در تخت جمشید به اثبات می‌‌رساند. جالب این که بدانید زنان در هنگام زایمان مرخصی با حقوق داشته‌اند و همچنین پس از زایمان به آنان پاداش‌های گران بها نیر داده می‌‌شد. در برخی از سنگ نبشته‌ها شاهد آن هستیم که مردان در خدمت زنان کار می‌کنند و ریاست کارها به زنان است و نیز می‌‌بینیم که زنانی معرفی شده‌اند که املاک وسیع و کارگاه‌های بزرگی داشته‌اند، همچنین زنان دوره هخامنشی می‌‌توانستند بدون هیچگونه دخالت شوهر در املاک و دارایی‌های خودهرگونه تصرفی که مایل بودند، بنمایند.

مشهورترین نمونه تساوی حقوق زنان و مردان در ایران باستان ، اجازه انتقال سلطنت از پادشاه به دختر بود . آخرین پادشاه مادها « آستیاک » ، دارای فرزند پسر نبود و دختر آستیاک کسی نبود جز شاهزاده ماندانا ، مادر کوروش کبیر که همین مساله در انتقال قدرت به کوروش نقش مهمی را بازی کرد . ماندانا همچنین مؤسس مدارس هخامنشی برای نوجوانان ایرانی بود که در آن فنون تیراندازی و اسب سواری را آموزش می دادند . در بررسی وضعیت زنان در عصر هخامنشی به نامهایی بر می خوریم که شاید هیچگاه پس از آن ، اثری از چنین رویدادها و وقایعی را در تاریخ ایران نبینیم .

در زمان هخامنشیان ، یک زن برای نخستین بار در تاریخ به مرتبه دریا سالاری ( فرماندهی نیروی دریایی ) خشایار شاه رسید که نامش « آرتمیس » بود . اما حکایت به آرتمیس ختم نمی شود . بلکه تعداد بی شماری از زنان آن دوره مسئولیت هایی را به عهده داشتند که نه تنها در دوره های بعد از حکمرانی کوروش ، بلکه در شرایط کنونی نیز ، شاهد چنین رویدادی نخواهیم بود !

فرمانده آرسیاب زنی داشت به نام پانته آ ، که فرمانده گارد جاویدان بود . استاتیرا ، دختر داریوش سوم فرمانده نیروهای جنگی آن زمان بود . آذرمیدخت ، دختر خسرو پرویز ، پس از مرگ خواهرش پوران دخت ، به پادشاهی رسید . آرتونیس ، یکی از شجاع ترین فرماندهان جنگی زمان داریوش بود و پری ساتیس ، زن داریوش دوم در زمان حکمرانی شوهرش از ارتشبدان آن زمان به شمار می رفت . آرتادخت ، رئیس خزانه پادشاه چهارم اشکانی بود . سورا ، دختر اردوان پنجم در نیروی ارتشی پدر سمت سپهبدی داشت . پرین ، دختر قباد ، مشاور امور قضایی ساسانیان بود و آزاد دیلمی ، فرمانده یک باند چریکی بود که در گیلان سال ها علیه متجاوزین به ایران جنگید و سرانجام کشته شد .