روزگاری بود که مردم ایران به خصوص تهران با صدای گرم و دلنشینی آشنا بودند که صاحب آن را قاسم عرب می گفتند ، چون صدای آواز او مایه عربی داشت ، وی که همان قاسم جبلی است به سال ۱۳۰۵ در تهران محله حیاط شاهی پا به عرصه وجود نهاد.

          استاد تحصیلات ابتدائی را در دبستان فرهنگ و متوسطه را در دبیرستان ایران شهر ادامه داد و از همان دوران کودکی در دبستان و در محل برای همکلاسان و بچه های محل خود بنا به درخواست آنان می خواند و این هنرمند خردسال که یک پارچه روح و احساس بود با صدای جادویی خود جایی والا و بس عزیز در دل آن نونهالان و هم سن و سال های خود باز کرد و احترامی خاص برای وی قائل می شدند ، ولی به سرعت دوران تحصیلات ابتدائی سپری گشت و قاسم وارد دبیرستان شد و دیگر آن خردسال نبود که در هر کوی و برزن بخواند ، بلکه برای صدای جذاب و گیرای خود ارزشی قائل شده بود و می گفت به نحو بهتری باید از آن بهره گرفت ، از این رو صدای او مورد توجه استادان اهل فن قرار می گیرد و از او دعوت به عمل می آورند که به رادیو برود و قاسم دعوت آنان را می پذیرد.

          او در ابتدا چندی با نام مستعار " فرهمند " می خواند و از سال ۱۳۲۵ تا اوایل سال ۱۳۲۶ همکاری خود در رادیو را ادامه می دهد. وی پس از چندی با آقایان : علی تجویدی ، عباس شاپوری ، پرویز یاحقی ، اسدالله ملک ، شاپور نیاکان ، ابراهیم سلمکی ، عماد رام ، منوچهر گودرزی و اسدالله باقری همکاری و آهنگ هایی از آنان را در رادیو اجرا کرد. قاسم جبلی در این زمان علاوه بر اشتهار در سراسر ایران ، شهرتش از مرزهای کشور گذشته بود و لذا در مسافرتی که به کشور عراق کرد با یکی از موسیقی دانان آن دیار آشنا شد و توسط وی با یکی از هنرمندان بزرگ موسیقی کشور مصر از طریق مکاتبه آشنایی پیدا کرد و ردیف ها و مقام های موسیقی عربی را تا حدود زیادی فرا گرفت به طوری که به وی پیشنهاد می شود که چون صدایش برای اجرای موسیقی عربی مناسب است به آن کشور برود در رادیو همکاری و برنامه هایی را اجرا نماید، ولی چون به وطنش ایران عشق می ورزد این دعوت را نمی پذیرد و از رفتن و اقامت در آن شانه خالی میکند و به ایران باز می گردد.

          استاد قاسم جبلی به سبک  آهنگسازی  و شیوه نواختن عباس شاپوری بسیار علاقه مند بود و می گفت  که از همان لحظه اولیه آشنایی تحت تاثیر این شخصیت گرانقدر هنری قرار گرفته است. جبلی ردیف های آواز ایرانی را نزد شادروان استاد اسماعیل مهرتاش فرا گرفت و در سال ۱۳۱۸ ، اولین کار هنری خود را به نام " امیر الجزیزه " در جامعه باربد اجرا و پس از آن ، در برنامه های هنری دیگر این موسسه فرهنگی ، هنری اجرا کرد. وی کنسرت های فراوانی به طور رایگان ، در موسسات خیریه و بیمارستان های مسلولین و گارگران صنعت نفت اجرا نمود و مسافرت های متعددی نیز جهت کنسرت به امارات و کشورهای دیگر عربی نمود. جبلی یکی از خوانندگان مردمی بود که در دوران شکوفایی خود ، شهرتش نه تنها در سراسر ایران پیچیده بود بلکه در تمام خاورمیانه به خصوص کشورهای عرب و امارات خلیج فارس محبوبیتش از بسیاری خوانندگان عرب در آن زمان کشورها بیشتر بود.

قاسم جبلی ، در سال ۱۳۴۹ در سفری که به استان خوزستان کرده بود ، در راه خرمشهر به اهواز ، متاسفانه دچار سانحه تصادف می شود و این سانحه به قدری سهمگین و هولناک بود که سال ها وی به معالجه مشغول بوده و خوشبختانه پس از مدتی سلامتی کامل خود را بازیافت و دست از کارهای هنری کشید و برای دل خود گهگاهی زمزمه می کند ، باید توجه داشت که نام قاسم جبلی در موسیقی ایران برای همیشه ثبت و آهنگ هایی که وی اجرا کرده ، هیچگاه از خاطره آنهایی که شنیده اند و آنهایی که می شوند هیچگاه بیرون نخواهد رفت.

امین الله رشیدی ، خواننده و ترانه سرای موسیقی سنتی ، درباره قاسم جبلی می گوید:

" صدای قاسم جبلی از لطافت و وسعتی نسبی برخوردار بود و مورد توجه بسیاری از مردم و دوستداران موسیقی در زمان خود قرار گرفت. قاسم جبلی با آوردن حالاتی از الحان عربی در موسیقی ایرانی بنایی بنیان نهاد که علیرغم خصومت طرفداران متعصب موسیقی سنتی با استقبال عجیب و باور نکردنی مردم مواجه شد و خوانندگان بسیاری امثال پوران و غیره با پیروی از شیوه او به اصطلاح گل کردند و به جایی و نوایی رسیدند و   در تاریخ موسیقی ایران و این سرزمین هیچ خواننده یی از نظر معروفیت و محبوبیت عام نتوانسته است به پای قاسم جبلی برسد.!!"

         منبع : موسیقی سنتی و نوین ایران ، نوشته حبیب الله نصیری فر

 دانلود ترانه ی « در ماندگی »

 من در عشق تو شکست خورده ام

 دیگه از هجوم غم مرده ام

 حیف از اون روزهای شیرین عمر

 که به یاد تو به سر برده ام

 چه کنم با این همه درماندگی

 که امیدی ندارم به زندگی

 هر کسی تو زندگیش یاری داره

 با همه نازش خریداری داره

 شبهای ساده رو خوش می گذرونه

 روز بیماری پرستاری داره

 چه کنم با این همه درماندگی

 که امیدی ندارم به زندگی

 روز مرگ آرزومه ، قفل غصه توی گلومه

 تو که می دونی خدایا ، سرنوشت من چه شومه

            دانلود ترانه های :

            شمع و پروانه

           نمی خوام

           مرغ هوس

           مریم

            قاصد  ،  عزیز ترین  

            ای که دستت می رسه

           عشق بی ریا

            دلم چشمه ی خونه

            دست حنایی

            چرا ننالم  ، اشک من  

            بیخبر از من  ، بر مزار مریم

            بی قرار  ،   فریبا

            بهار بی ثمر ، اون که رفته

و دانلود ترانه ی « ای دل تو بگو »

ای دل تو بگو ز غم هجران تو بگو

ای دل تو بگو که منم گریان تو بگو

یک دم ز جهان نشدی شاد ای دل من

افسانه ای از غم بی پایان تو بگو

او رفته دگر به جهان تو تنها شده ای

تنها شده ای دل من رسوا شده ای

سوزد ز غمش همه تار و پود تو را

ای دل تو بگو ز چه بی پروا شده ای

ای دل روزی با او بودی ، در کوی آرزو

آن رفت و تنها ماندی ، تنها با یاد او

یک شب خواندم راز عشقم ، ای دل در گوش او

امشب از غم خون می گریم ، دور از آغوش او

من از آن ترسم ، که شود آخر،  ز غمش ویران بنیادم

به دل سنگش نکند دیگر ، اثری ای دل فریادم

منم آن مجنون که غم لیلا ، زده آتش ها بر جانم

ز دیار او گذرم تنها ، شب و روز ای دل گریانم     

                                    برای استاد عزیزمون آرزوی شادی و سرزندگی می کنیم.

 با سپاس از دوست عزیزمون ، مهدی